blog

De valkuil van mooie woorden

Ik heb twee blogs op de plank liggen; vol gedachten over een wereld waarin iedereen ‘goed’ is en over hoe we elkaar in de tang kunnen houden met onze onmacht in het omgaan met emoties. Maar ik ga ze niet publiceren en dit is waarom:

Ik kan goed reflecteren, schrijven en verwoorden. Het is een talent waar mensen mij om waarderen. Zoals bij elk talent is er een valkuil: dat met al die woorden de werkelijke emotie, en de werkelijke Leontine, buiten beeld blijven. Dat ik me verschuil achter grote woorden; ik pas het in een plaatje, oogst de inzichten en deel mijn lessen. O, wat ben ik wijs.

Of heb ik de pijn vakkundig verstopt? Zijn de woorden slechts een excuus om niet te hoeven voelen wat er echt in me leeft?

Echte wijsheid ligt achter de emotie. Niet weganalyseren maar doorvoelen, dat is de opdracht. Klein zijn als je je klein voelt. En dan nog steeds je gezicht durven laten zien. Om hulp durven vragen. Die knuffel durven vragen. Zeggen dat je het niet weet. Op je plaat gaan en voelen dat het zeer doet.

En er dan achter komen dat je niet dood gaat. En dat je misschien zelfs wel wat geleerd hebt. Iets dat je kunt doorgeven. Doorleefde wijsheid.

Ik publiceer mijn 2 blogs niet, want ik weet niet of het wel hout snijdt wat ik zeg. Misschien snijdt zelfs deze blog wel geen hout. Is dit wederom een halve analyse van iets wat toch nog net weer anders in elkaar steekt.

Wie het weet mag het zeggen… Voorlopig moeten jullie het hier mee doen. Ik ga ermee oefenen de komende tijd, met niet-weten, met fouten maken, met klein zijn. Brr… 😉

 

blog

‘Zonder oorlog geen vrede’

‘Wie brengen vrede? Zij die geen oordeel hebben.’ Een citaat uit ‘De kunst van het helpen’, van Bert Hellinger.

Stel dat je het volledig oneens bent met iemand. Niet alleen met zijn mening, maar ook met zijn gedrag. Er komt vast wel een voorbeeld bij je op. Kun je vrede hebben met het bestaan van deze tegenstelling?

En wat als er sprake is van kleine of grote misdaden? Dat er mensen lijden? Kun je vrede hebben met oorlog?

‘Natuurlijk niet’, is waarschijnlijk je eerste reactie. Niemand is voor oorlog – ik ook niet, Hellinger ook niet.

En toch…hoe kun je bijdragen aan de oplossing van een conflict, als je een oordeel hebt? Word je dan niet automatisch onderdeel van het conflict? Misschien kan elk conflict – groot of klein – alleen opgelost worden vanuit het neutrale midden.

Hellinger schrijft:

‘Toestemmen met het conflict is een dienst bewijzen aan de vrede. (…) Zonder oorlog geen vrede. Als je eenmaal een conflict hebt, dan zie je heel duidelijk twee tegengestelde kanten. De oplossing is dan dat je in je hart ruimte maakt voor beide kanten. Dan ontstaat vrede in jezelf (…). Dan kun je het probleem op een andere manier bekijken.’

De proef op de som:

Sluit je ogen en zie twee kinderen samen spelen. De één wil iets wat de ander heeft, maar hij krijgt het niet als hij erom vraagt. Dan pakt hij het af, waarop het andere kind slaat.

Wat gebeurt er als je degene die slaat bestraft? Hoe groot is de kans dat ze kort daarna weer ruzie hebben?

Sluit ze nu allebei in je hart, ondanks hun gedrag, precies zoals ze zijn en doen op dat moment. Kijk nu nog eens naar de situatie. Kun je de frustratie zien bij allebei? De onmacht?

Hoe zou je nu handelen?

Wat in het klein geldt bij kinderruzies, geldt ook in het groot bij gewapende conflicten, vaak al generaties lang. Frustraties, pijn, en onmacht bepalen het gedrag. En wees nu niet zo superieur om te zeggen dat volwassen mensen beter zouden moeten weten. Want ook jouw handelen wordt soms bepaald door frustratie, pijn en onmacht. Ook jij bent weleens dader. Er is hooguit een gradueel verschil.

Je zou nog kunnen zeggen dat je om neutraal te zijn, vrij van oordelen, niet hoeft toe te stemmen met het conflict. Maar wat is jouw neutrale midden waard als je je niet verbindt met de partijen die in conflict zijn? Als je ze niet in je hart sluit? ‘Ik kies geen partij’ is dan eigenlijk hetzelfde als ‘ik bemoei me er niet mee’ of ‘ik brand mijn vingers er niet aan, zoek het maar uit’.

no-war-378x300De pijn, de onmacht, van slachtoffers én daders, kun je pas voelen als je met je hart kijkt. Daarvoor moet je eerst jezelf in je hart sluiten. Je héle zelf, inclusief de dingen die je niet wilt laten zien en de dingen die je niet onder ogen wilt zien.

Heb je vrede met je eigen pijn, je eigen onmacht, en dat wat je hebt geërfd van je (voor)ouders?

Wees vrij van oordeel naar alles wat je voelt, doet, hebt gedaan en nog zult doen. Omarm je eigen slachtofferschap –  én daderschap. En kijk dan met diezelfde blik, vanuit je hart, naar andere slachtoffers én daders.

Dát is bijdragen aan vrede op aarde.

 

blog

Leven als een backpacker

‘Reis licht’ is een advies dat backpackers krijgen. Ze hebben ook geen keus; er past niet zoveel in hun rugzak. Alleen de noodzakelijke dingen nemen ze mee. Wat ze verder nodig hebben, kopen – of krijgen – ze onderweg. Dat betekent dat ze er soms even op moeten wachten, het moeten ontberen. Maar ervaren backpackers zullen je vertellen dat het altijd goed komt. En als iets zijn nut gehad heeft en niet meegenomen kan worden op de verdere reis, dan laten ze het zonder schuldgevoel achter.

Hoe mooi zou het zijn als je ook zo kon leven? Doorgaan met lezen “Leven als een backpacker”