blog

‘Zonder oorlog geen vrede’

‘Wie brengen vrede? Zij die geen oordeel hebben.’ Een citaat uit ‘De kunst van het helpen’, van Bert Hellinger.

Stel dat je het volledig oneens bent met iemand. Niet alleen met zijn mening, maar ook met zijn gedrag. Er komt vast wel een voorbeeld bij je op. Kun je vrede hebben met het bestaan van deze tegenstelling?

En wat als er sprake is van kleine of grote misdaden? Dat er mensen lijden? Kun je vrede hebben met oorlog?

‘Natuurlijk niet’, is waarschijnlijk je eerste reactie. Niemand is voor oorlog – ik ook niet, Hellinger ook niet.

En toch…hoe kun je bijdragen aan de oplossing van een conflict, als je een oordeel hebt? Word je dan niet automatisch onderdeel van het conflict? Misschien kan elk conflict – groot of klein – alleen opgelost worden vanuit het neutrale midden.

Hellinger schrijft:

‘Toestemmen met het conflict is een dienst bewijzen aan de vrede. (…) Zonder oorlog geen vrede. Als je eenmaal een conflict hebt, dan zie je heel duidelijk twee tegengestelde kanten. De oplossing is dan dat je in je hart ruimte maakt voor beide kanten. Dan ontstaat vrede in jezelf (…). Dan kun je het probleem op een andere manier bekijken.’

De proef op de som:

Sluit je ogen en zie twee kinderen samen spelen. De één wil iets wat de ander heeft, maar hij krijgt het niet als hij erom vraagt. Dan pakt hij het af, waarop het andere kind slaat.

Wat gebeurt er als je degene die slaat bestraft? Hoe groot is de kans dat ze kort daarna weer ruzie hebben?

Sluit ze nu allebei in je hart, ondanks hun gedrag, precies zoals ze zijn en doen op dat moment. Kijk nu nog eens naar de situatie. Kun je de frustratie zien bij allebei? De onmacht?

Hoe zou je nu handelen?

Wat in het klein geldt bij kinderruzies, geldt ook in het groot bij gewapende conflicten, vaak al generaties lang. Frustraties, pijn, en onmacht bepalen het gedrag. En wees nu niet zo superieur om te zeggen dat volwassen mensen beter zouden moeten weten. Want ook jouw handelen wordt soms bepaald door frustratie, pijn en onmacht. Ook jij bent weleens dader. Er is hooguit een gradueel verschil.

Je zou nog kunnen zeggen dat je om neutraal te zijn, vrij van oordelen, niet hoeft toe te stemmen met het conflict. Maar wat is jouw neutrale midden waard als je je niet verbindt met de partijen die in conflict zijn? Als je ze niet in je hart sluit? ‘Ik kies geen partij’ is dan eigenlijk hetzelfde als ‘ik bemoei me er niet mee’ of ‘ik brand mijn vingers er niet aan, zoek het maar uit’.

no-war-378x300De pijn, de onmacht, van slachtoffers én daders, kun je pas voelen als je met je hart kijkt. Daarvoor moet je eerst jezelf in je hart sluiten. Je héle zelf, inclusief de dingen die je niet wilt laten zien en de dingen die je niet onder ogen wilt zien.

Heb je vrede met je eigen pijn, je eigen onmacht, en dat wat je hebt geërfd van je (voor)ouders?

Wees vrij van oordeel naar alles wat je voelt, doet, hebt gedaan en nog zult doen. Omarm je eigen slachtofferschap –  én daderschap. En kijk dan met diezelfde blik, vanuit je hart, naar andere slachtoffers én daders.

Dát is bijdragen aan vrede op aarde.

 

blog

Ben je verbonden?

De laatste tijd heb ik af en toe een flinke uitbarsting naar mijn kinderen. Mijn jongste zoon is op het moment heel vaak heel boos. Hij slaat, schreeuwt, gilt en gooit met spullen en eten. Oorzaak: hij gaat sinds kort naar de basisschool, dus zijn wereldje staat nogal op zijn kop. En hoe goed ik dat ook begrijp, en hoezeer ik ook weet dat hij juist wat extra knuffels nodig heeft, soms sla ook ik op tilt. Sta ik ineens te schreeuwen, zet ik hem net iets te hardhandig op de gang of geef ik hem een tik op zijn billen.

Paulo Coelho schrijft hierover mooi in zijn boek ‘De strijders van het licht’:

Doorgaan met lezen “Ben je verbonden?”