blog

‘Zonder oorlog geen vrede’

‘Wie brengen vrede? Zij die geen oordeel hebben.’ Een citaat uit ‘De kunst van het helpen’, van Bert Hellinger.

Stel dat je het volledig oneens bent met iemand. Niet alleen met zijn mening, maar ook met zijn gedrag. Er komt vast wel een voorbeeld bij je op. Kun je vrede hebben met het bestaan van deze tegenstelling?

En wat als er sprake is van kleine of grote misdaden? Dat er mensen lijden? Kun je vrede hebben met oorlog?

‘Natuurlijk niet’, is waarschijnlijk je eerste reactie. Niemand is voor oorlog – ik ook niet, Hellinger ook niet.

En toch…hoe kun je bijdragen aan de oplossing van een conflict, als je een oordeel hebt? Word je dan niet automatisch onderdeel van het conflict? Misschien kan elk conflict – groot of klein – alleen opgelost worden vanuit het neutrale midden.

Hellinger schrijft:

‘Toestemmen met het conflict is een dienst bewijzen aan de vrede. (…) Zonder oorlog geen vrede. Als je eenmaal een conflict hebt, dan zie je heel duidelijk twee tegengestelde kanten. De oplossing is dan dat je in je hart ruimte maakt voor beide kanten. Dan ontstaat vrede in jezelf (…). Dan kun je het probleem op een andere manier bekijken.’

De proef op de som:

Sluit je ogen en zie twee kinderen samen spelen. De één wil iets wat de ander heeft, maar hij krijgt het niet als hij erom vraagt. Dan pakt hij het af, waarop het andere kind slaat.

Wat gebeurt er als je degene die slaat bestraft? Hoe groot is de kans dat ze kort daarna weer ruzie hebben?

Sluit ze nu allebei in je hart, ondanks hun gedrag, precies zoals ze zijn en doen op dat moment. Kijk nu nog eens naar de situatie. Kun je de frustratie zien bij allebei? De onmacht?

Hoe zou je nu handelen?

Wat in het klein geldt bij kinderruzies, geldt ook in het groot bij gewapende conflicten, vaak al generaties lang. Frustraties, pijn, en onmacht bepalen het gedrag. En wees nu niet zo superieur om te zeggen dat volwassen mensen beter zouden moeten weten. Want ook jouw handelen wordt soms bepaald door frustratie, pijn en onmacht. Ook jij bent weleens dader. Er is hooguit een gradueel verschil.

Je zou nog kunnen zeggen dat je om neutraal te zijn, vrij van oordelen, niet hoeft toe te stemmen met het conflict. Maar wat is jouw neutrale midden waard als je je niet verbindt met de partijen die in conflict zijn? Als je ze niet in je hart sluit? ‘Ik kies geen partij’ is dan eigenlijk hetzelfde als ‘ik bemoei me er niet mee’ of ‘ik brand mijn vingers er niet aan, zoek het maar uit’.

no-war-378x300De pijn, de onmacht, van slachtoffers én daders, kun je pas voelen als je met je hart kijkt. Daarvoor moet je eerst jezelf in je hart sluiten. Je héle zelf, inclusief de dingen die je niet wilt laten zien en de dingen die je niet onder ogen wilt zien.

Heb je vrede met je eigen pijn, je eigen onmacht, en dat wat je hebt geërfd van je (voor)ouders?

Wees vrij van oordeel naar alles wat je voelt, doet, hebt gedaan en nog zult doen. Omarm je eigen slachtofferschap –  én daderschap. En kijk dan met diezelfde blik, vanuit je hart, naar andere slachtoffers én daders.

Dát is bijdragen aan vrede op aarde.

 

blog

Alles is goed (?)

Vanmorgen had ik een gesprek met iemand van De Dijkpoorter (een huis-aan-huisblad in Hattem) voor een redactioneel stuk over WijsGoed en de activiteiten die ik aanbied. Ik heb uitgelegd wat mijn missie is (iedereen eigen-wijs) en wat ik daarmee bedoel. Hij schreef in zijn stuk: “Er is geen foute manier van leven. Alles wat je doet is goed.”

Daar moest ik wel even over nadenken. Vind ik echt dat alles goed is?

Doorgaan met lezen “Alles is goed (?)”

blog

Eigen-wijsheid is geen Renault Mégane

Gisteren zag ik een commercial van Renault op televisie. Hoofdrolspelers: een mooie man en dito auto. De voice-over zegt:

“Je weet wie je bent. Je hoeft je niet anders voor te doen. Alles gaat bijna vanzelf. Je leeft je leven zoals jij dat wilt. En als je succesvol bent weet je wat jij nodig hebt.”

De nieuwe Renault Mégane; een auto voor echte, eigen-wijze mensen….

Of: hoe reclame de zoektocht van mensen naar authenticiteit kaapt. Doorgaan met lezen “Eigen-wijsheid is geen Renault Mégane”

blog

De 4 W’s van eigen-wijsheid – deel 1: Eigen-waarde

Een appje van mijn vader: “Als iedereen nou zo lief was als jij, dan was er gewoon vrede op de wereld. Dus moeten we jou maar als voorbeeld nemen.”

Op diezelfde dag zei ik, om iemand die aan de deur was te beschrijven: “Hij is niet helemaal goed.”

Vergelijken doen we allemaal. Het zit zelfs zo ingebakken in onze taal, dat er eigenlijk geen manier is om iemand met een verstandelijke beperking te beschrijven zonder hem langs de lat te leggen die we ‘normaal’ noemen.

Doorgaan met lezen “De 4 W’s van eigen-wijsheid – deel 1: Eigen-waarde”

blog

Groter kunnen we het niet maken, wel makkelijker

Vanmorgen had ik een mooi gesprek met een aantal ouders op school. Over (onze) gevoelige kinderen en wat ze ons leren over onszelf, wat ze nodig hebben en hoe moeilijk we het soms vinden om daar gehoor aan te geven in een maatschappij waarin we oordelen en systeemdwang ervaren. Daarna had ik een afspraak bij een vrouw die mij af en toe begeleidt en coacht. Ik dacht dat we het zouden hebben over hoe ik Mats kon helpen, maar dat liep even anders…

Doorgaan met lezen “Groter kunnen we het niet maken, wel makkelijker”

blog

Woede is ook liefde

Ik heb een moeizame verhouding met boosheid. Ik voel me schuldig als ik zelf boos word en ik raak van slag als iemand anders boos is. In mijn ideale wereld is er geen ruzie en is er nooit iemand boos, zeker niet de mensen die dichtbij mij staan. Een illusie natuurlijk. Maar ik ben aan het denken gezet over boosheid. Zou het een vorm van liefde kunnen zijn?

Doorgaan met lezen “Woede is ook liefde”

blog

Scherven brengen geluk

wabi sabi_kleinBij mijn oma thuis hing in de gang een tegeltje met daarop de spreuk ‘Niet klagen, maar dragen en vragen om kracht’. En zo leefde mijn oma ook. Ze klaagde zelden, vroeg weinig voor zichzelf, was dienstbaar aan haar man en kinderen en ik vermoed dat ze regelmatig om kracht vroeg aan God, als het zwaar was. Ik bewonder mijn oma, vind haar een sterke vrouw. Maar ik vraag me ook al een tijdje af of die tegeltjeswijsheid wel echt zo’n goede lijfspreuk is. Of het haar geluk heeft gebracht.

Doorgaan met lezen “Scherven brengen geluk”