blog

De valkuil van mooie woorden

Ik heb twee blogs op de plank liggen; vol gedachten over een wereld waarin iedereen ‘goed’ is en over hoe we elkaar in de tang kunnen houden met onze onmacht in het omgaan met emoties. Maar ik ga ze niet publiceren en dit is waarom:

Ik kan goed reflecteren, schrijven en verwoorden. Het is een talent waar mensen mij om waarderen. Zoals bij elk talent is er een valkuil: dat met al die woorden de werkelijke emotie, en de werkelijke Leontine, buiten beeld blijven. Dat ik me verschuil achter grote woorden; ik pas het in een plaatje, oogst de inzichten en deel mijn lessen. O, wat ben ik wijs.

Of heb ik de pijn vakkundig verstopt? Zijn de woorden slechts een excuus om niet te hoeven voelen wat er echt in me leeft?

Echte wijsheid ligt achter de emotie. Niet weganalyseren maar doorvoelen, dat is de opdracht. Klein zijn als je je klein voelt. En dan nog steeds je gezicht durven laten zien. Om hulp durven vragen. Die knuffel durven vragen. Zeggen dat je het niet weet. Op je plaat gaan en voelen dat het zeer doet.

En er dan achter komen dat je niet dood gaat. En dat je misschien zelfs wel wat geleerd hebt. Iets dat je kunt doorgeven. Doorleefde wijsheid.

Ik publiceer mijn 2 blogs niet, want ik weet niet of het wel hout snijdt wat ik zeg. Misschien snijdt zelfs deze blog wel geen hout. Is dit wederom een halve analyse van iets wat toch nog net weer anders in elkaar steekt.

Wie het weet mag het zeggen… Voorlopig moeten jullie het hier mee doen. Ik ga ermee oefenen de komende tijd, met niet-weten, met fouten maken, met klein zijn. Brr… 😉

 

blog

Woede is ook liefde

Ik heb een moeizame verhouding met boosheid. Ik voel me schuldig als ik zelf boos word en ik raak van slag als iemand anders boos is. In mijn ideale wereld is er geen ruzie en is er nooit iemand boos, zeker niet de mensen die dichtbij mij staan. Een illusie natuurlijk. Maar ik ben aan het denken gezet over boosheid. Zou het een vorm van liefde kunnen zijn?

Doorgaan met lezen “Woede is ook liefde”