blog

De valkuil van mooie woorden

Ik heb twee blogs op de plank liggen; vol gedachten over een wereld waarin iedereen ‘goed’ is en over hoe we elkaar in de tang kunnen houden met onze onmacht in het omgaan met emoties. Maar ik ga ze niet publiceren en dit is waarom:

Ik kan goed reflecteren, schrijven en verwoorden. Het is een talent waar mensen mij om waarderen. Zoals bij elk talent is er een valkuil: dat met al die woorden de werkelijke emotie, en de werkelijke Leontine, buiten beeld blijven. Dat ik me verschuil achter grote woorden; ik pas het in een plaatje, oogst de inzichten en deel mijn lessen. O, wat ben ik wijs.

Of heb ik de pijn vakkundig verstopt? Zijn de woorden slechts een excuus om niet te hoeven voelen wat er echt in me leeft?

Echte wijsheid ligt achter de emotie. Niet weganalyseren maar doorvoelen, dat is de opdracht. Klein zijn als je je klein voelt. En dan nog steeds je gezicht durven laten zien. Om hulp durven vragen. Die knuffel durven vragen. Zeggen dat je het niet weet. Op je plaat gaan en voelen dat het zeer doet.

En er dan achter komen dat je niet dood gaat. En dat je misschien zelfs wel wat geleerd hebt. Iets dat je kunt doorgeven. Doorleefde wijsheid.

Ik publiceer mijn 2 blogs niet, want ik weet niet of het wel hout snijdt wat ik zeg. Misschien snijdt zelfs deze blog wel geen hout. Is dit wederom een halve analyse van iets wat toch nog net weer anders in elkaar steekt.

Wie het weet mag het zeggen… Voorlopig moeten jullie het hier mee doen. Ik ga ermee oefenen de komende tijd, met niet-weten, met fouten maken, met klein zijn. Brr… 😉

 

blog

Leven als een backpacker

‘Reis licht’ is een advies dat backpackers krijgen. Ze hebben ook geen keus; er past niet zoveel in hun rugzak. Alleen de noodzakelijke dingen nemen ze mee. Wat ze verder nodig hebben, kopen – of krijgen – ze onderweg. Dat betekent dat ze er soms even op moeten wachten, het moeten ontberen. Maar ervaren backpackers zullen je vertellen dat het altijd goed komt. En als iets zijn nut gehad heeft en niet meegenomen kan worden op de verdere reis, dan laten ze het zonder schuldgevoel achter.

Hoe mooi zou het zijn als je ook zo kon leven? Doorgaan met lezen “Leven als een backpacker”

blog

Alles is goed (?)

Vanmorgen had ik een gesprek met iemand van De Dijkpoorter (een huis-aan-huisblad in Hattem) voor een redactioneel stuk over WijsGoed en de activiteiten die ik aanbied. Ik heb uitgelegd wat mijn missie is (iedereen eigen-wijs) en wat ik daarmee bedoel. Hij schreef in zijn stuk: “Er is geen foute manier van leven. Alles wat je doet is goed.”

Daar moest ik wel even over nadenken. Vind ik echt dat alles goed is?

Doorgaan met lezen “Alles is goed (?)”

blog

Eigen-wijsheid is geen Renault Mégane

Gisteren zag ik een commercial van Renault op televisie. Hoofdrolspelers: een mooie man en dito auto. De voice-over zegt:

“Je weet wie je bent. Je hoeft je niet anders voor te doen. Alles gaat bijna vanzelf. Je leeft je leven zoals jij dat wilt. En als je succesvol bent weet je wat jij nodig hebt.”

De nieuwe Renault Mégane; een auto voor echte, eigen-wijze mensen….

Of: hoe reclame de zoektocht van mensen naar authenticiteit kaapt. Doorgaan met lezen “Eigen-wijsheid is geen Renault Mégane”

blog

De 4 W’s van eigen-wijsheid – deel 1: Eigen-waarde

Een appje van mijn vader: “Als iedereen nou zo lief was als jij, dan was er gewoon vrede op de wereld. Dus moeten we jou maar als voorbeeld nemen.”

Op diezelfde dag zei ik, om iemand die aan de deur was te beschrijven: “Hij is niet helemaal goed.”

Vergelijken doen we allemaal. Het zit zelfs zo ingebakken in onze taal, dat er eigenlijk geen manier is om iemand met een verstandelijke beperking te beschrijven zonder hem langs de lat te leggen die we ‘normaal’ noemen.

Doorgaan met lezen “De 4 W’s van eigen-wijsheid – deel 1: Eigen-waarde”

blog

Groter kunnen we het niet maken, wel makkelijker

Vanmorgen had ik een mooi gesprek met een aantal ouders op school. Over (onze) gevoelige kinderen en wat ze ons leren over onszelf, wat ze nodig hebben en hoe moeilijk we het soms vinden om daar gehoor aan te geven in een maatschappij waarin we oordelen en systeemdwang ervaren. Daarna had ik een afspraak bij een vrouw die mij af en toe begeleidt en coacht. Ik dacht dat we het zouden hebben over hoe ik Mats kon helpen, maar dat liep even anders…

Doorgaan met lezen “Groter kunnen we het niet maken, wel makkelijker”