Geen categorie

Polarisatie en het grote verdriet

Ik herlees momenteel het boek ‘De nachtwandelaar’ van Marianne Frederiksson. In het boek vertrekt een jonge Chaldeeuwse magiër genaamd Anjalis, uit de langzame, kale woestijnwereld waar hij is opgegroeid en trekt naar Griekenland om de Griekse ziel te leren kennen. Hij treft een wereld aan waar de Romeinen heersen met kille zakelijkheid en waar de Grieken zich laten bijstaan door vele goden die ze voeden met hun eigen beelden. De Chaldeeuwse kennis dat God één is met aarde en hemel en mensen is in die wereld ver weg.

Die kennis is voor Anjalis zelf zowel vanzelfsprekend als niet te bevatten. De jonge Anjalis zegt tegen een oude Egyptische hiërofant: ‘Het is moeilijk te bevatten dat er iets kan zijn waar het ik niet bestaat.’

Doorgaan met lezen “Polarisatie en het grote verdriet”
Geen categorie

Nieuwe wegen

Ik ging de deur uit om een rondje rond de recreatieplas om de hoek te lopen, maar ik vond mezelf terug in een polder er vlakbij waar ik nog niet eerder geweest was.

Daar liep ik op een pad waarvan ik niet wist waar die heen ging of waar ik uit zou komen. Misschien zou ik aan het einde dezelfde weg terug moeten, maar het zou niet echt terug zijn en het zou niet dezelfde weg zijn.

Doorgaan met lezen “Nieuwe wegen”
Geen categorie

De werkelijkheid heeft geen kleur

Stel je een mens voor met in zijn hand een muntje. Iemand zou het moeten tekenen: een groot mens met een klein muntje. De mens draait het muntje om en om tussen zijn vingers. Bij elke slag van het muntje zegt hij: ja maar, ook dit, ja maar, ook dat, ja maar, ook dit, ja maar… Of, als het een wijs mens is, zegt hij: ja, en dit ook. Ja, en dit ook. Ja, en…

Twee kanten van dezelfde medaille, dat is wat de mens ziet. Dood en leven, goed en fout, zwart en wit. Tegengestelden. Of misschien naast-gestelden. Het maakt voor het beeld weinig uit; het beeld van de grote mens met een klein muntje. Van buitenaf bezien. Bestuderend, onderzoekend, beoordelend.

Het is pas op het moment dat de mens zich realiseert dat hij op geen enkele wijze groter is dan dat muntje, dat hij de werkelijkheid kan herkennen.

Doorgaan met lezen “De werkelijkheid heeft geen kleur”
Geen categorie

Over groei en bloei

Vorige week ontving ik van een collega een sessie in de wei over (mijn) leidende principes. Leidende principes doen wat ze zeggen: ze leiden je. Ze hebben jou meer dan dat jij hen hebt. Je wordt door ze bewogen en ze werken ook als jij je er niet van bewust bent (al kunnen ze een krachtig kompas zijn als je ze kent).

Het eerste leidende principe van WijsGoed is:

In essentie verschillen wij niet.

Doorgaan met lezen “Over groei en bloei”
Geen categorie

Leven als een paard

Er is een bepaalde vanzelfsprekendheid in de manier waarop paarden met je omgaan. Het is niet lijdzaam, niet bijzonder geïnteresseerd en ook niet ongeïnteresseerd. Ze reageren op je zoals ze op alles reageren wat zich aan hen voordoet: scannend, aftastend, beoordelend op potentieel gevaar. Wat ze registreren krijgt reactie: fysiek. Een oor dat beweegt, een neusvleugel die trilt, een hoofd dat opricht, een toenadering of juist niet. Ze lopen je voorbij of door je heen of komen juist heel dichtbij. Een intiem contact dat er kan zijn als je samenvalt met de werkelijkheid, net als zij.

Doorgaan met lezen “Leven als een paard”