Geen categorie

We zijn rivieren

Vanmorgen in mijn dommeltijd op zondagochtend droomde ik dat mijn oudste zoon en ik ergens liepen. Waar weet ik niet, details geven mijn dromen me nooit. Beelden en woorden lijken te matchen, maar lopen niet synchroon. Zoals dromen zijn, denk ik.

We hadden een gesprek, mijn zoon en ik.

Ik zei: “Er zijn mensen die (als) een put zijn. Er welt helder water in ze op, maar je hebt een emmer en een lang touw nodig om het op te halen.

Wij zijn rivieren (spontaan liepen we langs een rivier); we stromen, slijten stenen tot kiezels en veranderen het landschap. En we worden veranderd. We vangen regenwater op, onze oevers veranderen van vorm, onze loop raakt verlegd.”

In mijn droom keek mijn zoon me aan, ik las begrip in zijn ogen. We gaven elkaar een knuffel.

In de dagelijkse realiteit stond mijn zoon aan mijn bed, schudde me wakker. “Mama, word je wakker? Het is half 9.”

Het duurde even, ik kwam van ver. Of toch ook weer niet.  

De droom bleef me bij. Er zit een wijsheid in, die mijn onderbewuste beter vat dan mijn bewuste ik. Het water, dat is de kern. Van de put en de rivier. In de kern zijn we vloeibaar.

Misschien is het geen toeval dat we vanmiddag gaan zwemmen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s