Geen categorie

De naïviteit is eraf

Ik moest 38 worden om mijn kinderlijke geloof in goed en kwaad kwijt te raken. Het kinderlijke geloof dat het goede én het kwade romantiseert. Het lieve in het ene en de macht in het andere.

Om een wereldbeeld overeind te houden waarin helder is wat waarbij hoort, moest het goede lief en liefdevol, waarde(n)vol, zijn en het kwade tiranniek en machtig; want waarom zou het kwaad bestaan als het geen macht heeft? En hoe mooi is het als er een macht is die nog groter is; de liefde die alles overwint.

Het is gemakkelijk na te voelen dat dit wereldbeeld een bron van strijd is.

‘Ik heb altijd de waarheid nagestreefd in het kinderlijke geloof dat die bestond en ondeelbaar was. Toen de waarheid in honderden verschillende waarheden uiteenviel werd het voor mij steeds moeilijker om te denken.’

(uit: ‘Anna, Hanna en Johanna’ , Marianne Frederiksson)

Het verhaal van de held is eenzijdig (het verhaal van de anti-held ook). De draak is even lieflijk als de prinses en op sommige dagen is de prinses een heks die hoog van de toren blaast. Destructie en creatie zijn dienaren. Ze dienen het leven, de voortdurende stroom die niet onderbroken wenst te worden. Die wegen vindt, ook waar de mens blokkeert.

Begin vorig jaar stond ik in een paardenbak en sprak, op verzoek, de woorden uit die me aangereikt werden: ‘Als ik mijn kracht laat zien, verlies ik de liefde.’ Als bij wijze van illustratie draaide het paard, dat op enige afstand van me had gestaan, plotseling zijn achterhand erin. Ik zette snel en geschrokken twee passen opzij, hij landde met zijn hoeven net niet op mijn tenen. Ik stapte de bak uit, de pion die voor mijn kracht stond achterlatend, en kwam weer tot mezelf. Maar het zat me niet lekker. ‘Het bevalt me niets dat mijn kracht daar nog staat’, zei ik gebarend naar de pion in de bak.

Niet veel later stond ik weer op dezelfde plek, de pion in mijn handen, en sprak een andere zin uit: ‘Dit is mijn kracht en ik ben volledig bereid elke prijs te betalen die er nu bij hoort.’ Weer een reactie van het paard: van achterin de bak draaide hij zich om, liep naar me toe en koos positie recht achter me. Zijn neus ter hoogte van mijn heupen, zijn hele houding op rust. Aangesloten.

We betalen altijd een prijs. Voor wat we doen en ook voor wat we laten. Als je stopt met denken, vind je wel degelijk waarheid. Waarheid die vrijmaakt. Maar de prijs is dat je wereldbeeld, je kinderlijke geloof, hoe dat er voor jou ook uitziet, niet langer vol te houden is. Betaal die prijs. Je zult vrij zijn in gebondenheid en weten wat je te doen staat.

Vandaag was er een gedachte: ‘De naïviteit is eraf.’ Het is de gedachte waar deze blog mee begon. Eindelijk, dacht ik er nog achteraan. Prijs betaald. Soms duurt het even voor zinnen landen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s