Geen categorie

Holding space als een kind

Vorige week was ik aan het eind van een werkdag onderweg naar de trein. Het regende. Ik dook diep in mijn jas, het was echt guur. Met onzichtbare oogkleppen op wilde ik vooral graag zo snel mogelijk het stationsgebouw bereiken. Toen hoorde ik iemand met stemverheffing praten. Ik keek op en zag iets verderop een meisje van een jaar of 9 met haar moeder onder een paraplu staan. De moeder was boos. Ze praatte luid in haar telefoon en maakte handgebaren, kon bijna niet stilstaan leek het wel.

Ik keek naar het meisje. Hoe ze rustig naar haar moeder opkeek, meebewoog om onder de paraplu te blijven en niet nat te worden en wachtte. Toen haar moeder er plotseling de pas in zette, liep ze mee en verdwenen ze uit mijn beeld.

De rust van het meisje herinnerde me aan een ervaring van niet zo lang geleden:

Mijn oudste zoon was 10 geworden en gaf een jumpparty in de trampolinehal. En ik mocht mee. De meeste tijd zat ik boven in de party room met mijn boek, terwijl de jongens zich beneden uitleefden op een parcours van trampolines. Af en toe kwamen ze boven voor onbeperkt ranja en het uitwisselen van verhalen.

Totdat ik ongeveer een uur na de start van het feestje één van de kinderen bovenaan de trap zag staan. Zijn gezicht stond op onweer. Er kwam een verhaal over één van de anderen. Een verhaal over hoe een spel op ruzie uit was gelopen. En over wat daarin pijn had gedaan. Het verhaal was net uit, toen de andere jongens ook boven kwamen. En natuurlijk was er nog een verhaal. Over hoe wat spel was ineens ruzie was geworden. Er waren tranen die er eigenlijk niet wilden zijn. De spanning was voelbaar. De kans dat de ruzie ter plekke opnieuw zou beginnen reëel.  

Ik zat op mijn hurken tussen de twee jongens, mijn hand op de rug van degene waar het ontploffingsgevaar het grootst was. Op dat moment keek ik de ruimte rond. Ik zag één jongen rustig op zijn stoel zitten. Ik zag een jongen naar voren leunen om zo bijna fysiek te bemiddelen tussen zijn broertje en zijn vriend. Een andere jongen fladderde min of meer door de ruimte, zette een gekke hoed op, trok de aandacht met een grap en ik dacht: ‘hij reguleert de spanning’. Ik zag mijn zoon zich bij hem aansluiten, hem sussen.

Ze waren allemaal betrokken bij wat er gebeurde tussen de twee jongens die een conflict hadden, ieder op zijn eigen manier. Niemand vertrok. Niemand was met andere dingen bezig. Ik kreeg ter plekke kippenvel. ‘Dit is holding space’, dacht ik. ‘Dit is ‘de kudde draagt’. Deze jongens begrijpen zonder woorden dat wat hier gebeurt hen allemaal aan gaat.’

Ik keek naar de jongens links en rechts van mij. De ruzie stond op het punt om weer te beginnen. Ik zei, met enig gewicht: ‘Wacht even. Als je ruzie hebt, is het heel verleidelijk om op zoek te gaan naar wie er gelijk heeft. Maar iedere keer als je dat doet, begint de ruzie weer opnieuw. Stel nou dat je de verhalen naast elkaar laat bestaan?’ Ik liet het zien met mijn handen, hoe verhalen kunnen botsen en hoe ze naast elkaar kunnen liggen. ‘Jullie hebben allebei goed verteld en echt geluisterd naar elkaar. Je hebt gehoord hoe het voor de ander was en de ander heeft gehoord hoe het voor jou was. Hoe zou het zijn als we het hierbij zouden laten?’

De spanning verdween van de gezichten. De jongens keken elkaar even aan en stemden toen allebei in. Het was alsof er weer beweging kwam in de ruimte. Eén van de andere jongens keek me recht aan: ‘Mag ik wat vragen? Wat voor werk doe jij?’

Ik lachte.

‘Dit, maar dan niet met kinderen’, riep mijn zoon, al half in de deuropening.

En daar gingen ze, met z’n allen weer naar beneden. Ik kon ze nog net een compliment meegeven voor hoe ze dit met z’n allen gedaan hadden. Het volgende moment was ik weer alleen in de party room met mijn boek.

*

Kinderen lijken instinctief te weten dat de kudde draagt. Als je dat herkent, wordt het als volwassene bijna onmogelijk om nog te bepalen wie er goed zat en wie fout, om de scheidsrechter te zijn. Het erkennen van ieders plek en bijdrage, is dan oplossend. De jongens kunnen samen verder. Het meisje kan rustig naast haar moeder lopen. Ik kan verder lezen in mijn boek.

2 gedachten over “Holding space als een kind”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s