Geen categorie

De uitnodiging is om te leven

Ze zit tegenover me en de tranen stromen. Ik heb alleen nog maar gevraagd waar we naar gaan kijken.

‘Voor hoeveel mensen draag je verdriet?’, vraag ik.

Ze kijkt verschrikt op, enigszins verward. ‘Ik weet het niet.’

‘Veel of weinig? Je hoeft niet te weten wie het zijn.’

Het antwoord komt haast schoorvoetend: ‘veel’.

‘Zullen we maar beginnen?’

Ze knikt. We lopen naar de bak, waar het paard al ligt, met zijn neus op de grond. Al voordat ze kwam lag het daar, te wachten.

Ze kiest een plek in de bak. ‘Hoe is het daar?’ ‘Goed, ontspannen.’

Het oogt anders. Een beetje te groot op één of andere manier.

‘Wat is je verlangen?’

Daar zijn de tranen weer. ‘Dat het weg gaat.’

Maar dat gaat het niet. De tranen blijven komen.

Ik nodig haar uit om naar het paard te lopen. Onderweg komt het inzicht: ‘ik projecteer het op van alles, maar daar gaat het helemaal niet om.’ En:  ‘het is zo hard werken’

‘Ja, het is hard werken’, zeg ik, ‘want je draagt een paard op je nek.’

Ze glimlacht.

‘Wat zou je willen doen?’ ‘Het paard aaien.’

Ik nodig haar uit om bij het paard te gaan zitten. Ze aait het paard, zachtjes, liefdevol, aarzelend.

‘Is er iemand overleden in de familie?’

Ze noemt een paar mensen. Vertelt dan: ‘mijn opa heb ik nooit gekend. Die is overleden in mijn moeders jeugd.’

 ‘Voor hoeveel mensen ben je nu afscheid aan het nemen?’

Ze kijkt me aan, weet het niet.

‘Stel je voor dat je moeder en haar broer en zussen achter je staan.’

‘Ja, ik zie ze.’

‘Kunnen ze kijken?’

‘Ja.’

Dan gaat het paard helemaal neer. Het verdriet is aangekeken, voor het eerst.

Het paard staat op, gaapt flink, laat de spanning los. Wij staan ook op. ‘Nu kan opa weer opa zijn’, zeg ik. Heel even is er contact tussen het paard en haar. Contact waarin zij eindelijk zijn kleindochter kan zijn.

Dan loopt het paard weg. ‘Er hoefde niets weg. Je had iets achter te laten’, zeg ik. ‘De uitnodiging is om te leven. Er is niets meer te doen.’

Ze knikt, kijkt het paard na, tranen in haar ogen. ‘En ja, daar hoort ook verdriet bij.’

~

Met toestemming gedeeld. Zo krachtig en zo klein kan het zijn. Zo helder zijn de paarden in hun boodschap. Als we luisteren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s