blog

De valkuil van mooie woorden

Ik heb twee blogs op de plank liggen; vol gedachten over een wereld waarin iedereen ‘goed’ is en over hoe we elkaar in de tang kunnen houden met onze onmacht in het omgaan met emoties. Maar ik ga ze niet publiceren en dit is waarom:

Ik kan goed reflecteren, schrijven en verwoorden. Het is een talent waar mensen mij om waarderen. Zoals bij elk talent is er een valkuil: dat met al die woorden de werkelijke emotie, en de werkelijke Leontine, buiten beeld blijven. Dat ik me verschuil achter grote woorden; ik pas het in een plaatje, oogst de inzichten en deel mijn lessen. O, wat ben ik wijs.

Of heb ik de pijn vakkundig verstopt? Zijn de woorden slechts een excuus om niet te hoeven voelen wat er echt in me leeft?

Echte wijsheid ligt achter de emotie. Niet weganalyseren maar doorvoelen, dat is de opdracht. Klein zijn als je je klein voelt. En dan nog steeds je gezicht durven laten zien. Om hulp durven vragen. Die knuffel durven vragen. Zeggen dat je het niet weet. Op je plaat gaan en voelen dat het zeer doet.

En er dan achter komen dat je niet dood gaat. En dat je misschien zelfs wel wat geleerd hebt. Iets dat je kunt doorgeven. Doorleefde wijsheid.

Ik publiceer mijn 2 blogs niet, want ik weet niet of het wel hout snijdt wat ik zeg. Misschien snijdt zelfs deze blog wel geen hout. Is dit wederom een halve analyse van iets wat toch nog net weer anders in elkaar steekt.

Wie het weet mag het zeggen… Voorlopig moeten jullie het hier mee doen. Ik ga ermee oefenen de komende tijd, met niet-weten, met fouten maken, met klein zijn. Brr… 😉

 

3 gedachten over “De valkuil van mooie woorden”

  1. Kijk, hier hou ik van!
    (… herkenning)
    En ja, woorden zijn slechts een hulpmiddel, de hele emotie is niet zomaar te vangen en die moet wel doorvoeld worden.
    En hoe helpen we elkaar daarin? Delen met elkaar en luisteren zonder oordeel. En de ander laten weten dat er gehoord is.
    Dat delen, dat vraagt om blogs. Dus ben ik tóch uiterst nieuwsgierig naar die andere twee!

    Like

  2. Iedere opgedane wijsheid roept ook weer vragen op. Wat voor de een positief werkt kan bij de ander wrevel oproepen. Helemaal als de onderliggende gedachte daarin is laten zien hoe wijs je bent, hoe de ander zou moeten doen om ook wijs te zijn. Wijsheid vanuit een oprecht delen, onder woorden brengen van een ervaring en wat het met je doet, jouw gevoel erbij, zonder daarin ‘de preek’ is tof. Als een roman waarin het verhaal zich ontvouwt en je je kan verwonderen over de gemaakte keuzes in het verhaal. Soms wil je je vereenzelvigen en soms roept het een gevoel van afkeer op… Hoe dan ook leer je er van.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s