blog

Ben je verbonden?

De laatste tijd heb ik af en toe een flinke uitbarsting naar mijn kinderen. Mijn jongste zoon is op het moment heel vaak heel boos. Hij slaat, schreeuwt, gilt en gooit met spullen en eten. Oorzaak: hij gaat sinds kort naar de basisschool, dus zijn wereldje staat nogal op zijn kop. En hoe goed ik dat ook begrijp, en hoezeer ik ook weet dat hij juist wat extra knuffels nodig heeft, soms sla ook ik op tilt. Sta ik ineens te schreeuwen, zet ik hem net iets te hardhandig op de gang of geef ik hem een tik op zijn billen.

Paulo Coelho schrijft hierover mooi in zijn boek ‘De strijders van het licht’:

“Een strijder van het licht bindt soms de strijd aan met de mensen van wie hij houdt.

Wie zijn vrienden in ere houdt, wordt nooit tot speelbal van de stormen van het bestaan. Hij bezit de kracht om moeilijkheden te overwinnen en door te gaan.

Toch voelt hij zich vaak uitgedaagd door degenen die hij de kunst van het zwaardvechten probeert bij te brengen. Zijn leerlingen dagen hem uit voor een gevecht.

En de strijder laat dan zien hoe vaardig hij is. Met enkele slagen ontdoet hij zijn leerlingen van hun wapens, en de harmonie keert weer op de plaats waar ze samenkomen.

‘Waarom doe je dat, als je toch zo superieur bent?’ vraagt een voorbijganger.

‘Omdat ze, wanneer ze me uitdagen, in werkelijkheid aangeven dat ze met me willen praten. Door zo te reageren houd ik de dialoog in stand,’ is het antwoord van de strijder.”

Ik leer – langzaam – dat er veel verbinding ligt in boosheid. Met je boosheid zeg je eigenlijk dat je de ander én jezelf belangrijk vindt. Dat het je aan het hart gaat hoe jullie met elkaar omgaan.

Het gebeurt regelmatig dat na zo’n uitbarsting ruimte ontstaat. Dat de tranen vloeien, dat we praten over wat er echt aan de hand is, elkaar knuffelen en op andere voet weer samen verder kunnen. Dat ik een bepaalde kalmte hervind en daarmee ook de kracht om nu wel duidelijke grenzen te stellen én die op kalme, besliste wijze te handhaven.

Het is wel belangrijk dat zo’n uitbarsting passend is. Dat je niet helemaal flipt over een klein detail; dan is er iets anders aan de hand en is het goed om dat te onderzoeken. Maar ook dan geldt dat je dat in verbinding kunt doen: sorry zeggen, aan de ander uitleggen hoe je je voelt en waarom je reageerde zoals je reageerde.

In het contact ligt de verbinding. En dat contact hoeft niet altijd gezellig en harmonieus te zijn.

Geen contact – en  dus geen verbinding – is vele malen desastreuzer.

Een gedachte over “Ben je verbonden?”

  1. Herkenbaar. Na talloze driftbuien en woedeaanvallen (9nverklaarbaar en buitenproportioneel – een ASS bleek een oorzaak) is ook hier verbinding de werkende factor. Herkennen, erkennen, bevestigen/benoemen. Ik zeg het hier ook wel eens hardop als ik echt boos ben. “Ik ben echt boos, want ik vind dit belangrijk en ik dacht jij ook!”

    Dan mag heel boos zijn ook gewoon, omdat het een voor iedereen acceptabele verklaring heeft en omdat je er na verder kunt.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s