blog

Van rebelleren kun je leren

Vorig jaar om deze tijd startten we onze zoektocht naar een andere school voor onze oudste zoon (toen 6 jaar). Hij zat al langer niet lekker in zijn vel en wilde vaak niet naar school. Eigenlijk wilde hij sowieso niet zoveel. Luisteren, aan tafel zitten, douchen, lezen, schrijven, alles was teveel gevraagd.

Op zijn nieuwe school werken ze met gepersonaliseerde leerlijnen. De leerdoelen zijn voor alle kinderen hetzelfde, maar de weg ernaartoe verschilt. De juf kijkt goed hoe een kind leert en sluit daarbij aan en kinderen hebben meer regie op hun eigen leerproces. Ze mogen (deels) kiezen waar ze aan willen werken. Daarnaast staan samenwerken en reflecteren centraal. Onze zoon floreert, en zijn prestaties ook, al is dat laatste wat ons betreft van secundair belang.

Toch reageren veel mensen kritisch op ons verhaal. Het roept een gevoel van vrijheid, blijheid op en zo zit de maatschappij toch niet in elkaar? Kunnen kinderen dan nog wel werken in een bedrijf waar je moet doen wat de baas zegt? Leren ze nog wel omgaan met dingen die moeten? Leren ze überhaupt nog wel genoeg?

Voor veel ouders is bovendien de noodzaak voor onderwijsverandering niet zo groot. Want hun kind presteert en gedijt prima.

Toch is de vraag of dat zo is. Ik was vroeger zo’n braaf, gevoeglijk kind, dat goed kon leren. Iedereen dacht dus dat het prima met mij ging. Het tegendeel was waar. Ik was onzeker en voelde me vaak eenzaam en verdrietig. Ik zocht aandacht en erkenning, en kreeg die ook – voor mijn prestaties. Maar dat was niet wat ik nodig had.

In mijn latere leven heb ik de lijn van hard werken en goed presteren doorgezet. En, eerlijk is eerlijk, het heeft me zeker wat opgeleverd. Complimenten, een leuke baan, trots en bewondering. Maar ook nu is het niet wat ik nodig heb. Wat ik nodig heb is een gevoel van eigenwaarde en zelfvertrouwen dat losstaat van mijn prestaties. Dat ik goed ben zoals ik ben.

Ik ben blij dat mijn zoon zich hevig verzet heeft tegen het systeem waarin hij gedwongen werd te functioneren. Zijn rebelse gedrag liet mij weten wat hij nodig had. Met zijn rebelleren wees – en wijst – hij mij de weg.

Wat als we alle kinderen die niet gedijen zo zouden zien? Als richtingaanwijzers voor vernieuwing. Want wat dat rebelse kind nodig heeft, is goed voor heel veel kinderen (en grote mensen!). Alleen schreeuwen ze er niet allemaal even hard om.

Mijn dringende oproep aan alle ouders van meer en minder rebellerende kinderen: kijk in de spiegel en vraag je af welke waarden je aan je kind wil meegeven, en waarom. Is de boodschap die je je kind (impliciet) meegeeft een echo van jouw verleden? Of is het een bewuste keuze?

Vind je eigen antwoord en handel er naar. Wat wil jij je kind meegeven? En doe je dat ook?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s